Adoptie

Zichtbaarheid

…Wat moet ik doen en waar moet ik beginnen, dat ik móet schrijven is een feit. Dat het in mijn eigen Blog moet komen te staan of dat ik een eigen boek moet gaan schrijven weet ik allemaal nog niet…

Dit waren mijn gedachtes maanden geleden en inmiddels is de keus gemaakt. Het is een blog geworden! Dit schreeuwde ik in mijn hoofd alsof er een baby werd geboren.. Yesss… en het is een..blog.

Mijn eerste blog gaat over zichtbaarheid, omdat die er nou eenmaal moet zijn wil ik (en mijn bedrijf) opgemerkt worden. Vaak te bescheiden vind ik zelf en denk te vaak aan de ander. Meestal wil ik mijn eigen doel niet uit het oog verliezen en het ook aangenaam maken voor de andere partij. Een hele opgave moet ik zeggen. Aan mensen die zichzelf en anderen overschreeuwen heb ik eigenlijk een hekel. Toch wordt het tijd dat ik zichtbaar wordt.

Overschreeuwen klinkt gelijk wat negatief en klinkt als…niet meer horen dat er naar je geluisterd wordt dan wat je eigenlijk daadwerkelijk zegt. De tijd om achter moeders rok te verschuilen is voorbij, al heel erg lang voorbij. (Mijn moeder draagt namelijk helemaal geen rokken meer). Wat was de wereld toch eng vroeger, schichtig keek ik achter de rok vandaan of de kust veilig was. Beter was het om met niemand te praten want dat was wel het aller veiligst. Het verstoppen achter bescheiden praatjes, mooie woordjes en een lieve lach mag nu toch wel eens in de prullenbak.

Mag ik even mijn eigen stempel gaan zetten op dit hoofdstuk van mijn leven? Daar… gezet, een stempel recht op mijn voorhoofd. Zo het werd tijd! Dan word ik in ieder geval herkent. Tja stempels en labels plakken op iemand, daar heb ik eigenlijk een gruwelijke hekel aan. Maar doe er nu even aan mee. Gelukkig bestempel ik mezelf en niet iemand anders. Dat woordje herkennen vind ik meteen al heel erg eng. Als mensen je herkennen dan vinden ze er vaak ook iets van. Helemaal als je iets schrijft, ik weeg mijn woorden dan ook vaak wel 10 keer af voordat ik iets op Facebook post en nog vind ik vaak dat het beter had gekund. En ziehier… hup gooi gewoon mijn gebreken en onzekerheden online alsof het niets is. (Oei ben ik wel leuk genoeg en komt het wel goed over?) Alsof je iedereen te vriend kan houden… hou op schei uit zeg. Erg vermoeiend. Gelukkig weet ik dat ik niet de enig ben met eigenaardigheden. Maar nu wel iemand die het even met de wereld deelt en graag gezien wil worden.