Geen categorie

Wie is Femke?

Ik ben Femke, een Nederlandse vrouw met een Javaans uiterlijk.

 

Eigenlijk ben ik daar nog niet zo heel lang geleden achter gekomen dat ik dat ben. Ik wist eigenlijk nooit zo goed wie ik was en hoe ik me daarbij moest voelen, hoe ik me überhaupt voelde wist ik al helemaal niet. Gelukkig ben ik niet meer dezelfde Femke als 20 jaar geleden. Dat zou ook niet goed zijn als ik nog steeds dezelfde was, niemand is tenslotte hetzelfde na zoveel jaar. Heerlijk dat de tijd toch wel veel duidelijkheid heeft gegeven. Ouder worden heeft ook zo zijn voordelen, dat alles eindelijk een beetje op zijn plaats valt en dat je eindelijk dingen probeert te accepteren in dit leven. Soms moet je ook wel, anders wordt het leven zo dodelijk vermoeiend. Maar goed ik heb nu makkelijk praten, want er was een tijd dat het inderdaad dodelijk vermoeiend was en dat ik een weg in moest slaan die hobbelig en onlogisch leek voor velen. Waarin ik mezelf steeds maar weer moest verdedigen en twijfelde over of het allemaal wel goed was. Maar 1 ding wist ik toen zeker, dat ik die desbetreffende weg in moest slaan en dat dat de enige weg was. Tijd heeft misschien wel wat meer duidelijkheid kunnen geven, maar het heeft me ook wel heel veel moeite gekost om maar iets te begrijpen van mezelf. Ik snapte het leven niet en had het gevoel dat het leven mij ook niet begreep, dat eigenlijk niemand me begreep. Ik zocht naar iets, naar antwoorden, antwoorden precies waarop… Tja dan is het dus vermoeiend zoeken geblazen. Het heeft heel veel bloed zweet en tranen gekost om te zijn waar ik nu ben, maar ik ben er en dat is denk ik het aller belangrijkst.

Maar goed, wie ben ik nou werkelijk echt?

Meestal ben ik vriendelijk, loyaal, een stille genieter, observer, een goede luisteraar en ontzettend nieuwsgierig naar andere mensen. Wat hun precies beweegt, of waarom ze zich zo voelen, of welke energie er vrij komt als ik samen met ze ben. Ik vind veel dingen interessant en door mijn nieuwsgierigheid wil ik overal wel wat van weten. Misschien kom ik eerst nog wel wat schuchter en terughoudend over, maar dat ebt meestal langzaam wel weg. Ik kijk eerst en zet dan een stap. Ik zit me even af te vragen of ik nou introvert ben of meer extravert.. ehm.. ik denk dat ik een beetje van beide ben. Vroeger was het namelijk erg simpel, ik was een binnenvetter en heel erg verlegen. Nu kijk ik een beetje de kat uit de boom, maar misschien verwar ik dat ook wel met een niet-gelijk-alles-willen-weggeven typje. Wie ik eigenlijk ben is natuurlijk erg lastig om onder woorden te brengen en eigenlijk niet zo heel belangrijk. Dat ik mezelf gevonden heb vind ik veel belangrijker. Nog steeds worden er steeds meer dingen duidelijk en krijg ik er weer nieuwe leuke en minder leuke eigenschappen bij.  Dat het zoeken naar jezelf vaak een levenstaak is, zullen velen beamen. Als je al een bijzondere start hebt gehad door een scheiding en je (geboorte)land hebt verlaten, dan blijkt alles toch vaak veel ingewikkelder….